Ervaring

Het verhaal speelt zich af in het geliefde familierestaurant Essa de Calvi, een plek die voor iedereen een speciale betekenis heeft. Moeder viert haar verjaardag en het hele gezin is bijeengekomen om dit feestelijke moment te delen. Het diner lijkt in eerste instantie het perfecte moment van samenzijn, maar niemand weet dat dit verjaardagsfeest uiteindelijk een pijnlijke wending zal nemen.

In de voorstelling wordt er op een ingenieuze manier gespeeld met de tijd. De acteurs schakelen soepel tussen het heden, verleden en de toekomst, waardoor de vertelling niet alleen het moment zelf onderzoekt, maar ook de gebeurtenissen die eraan voorafgingen en die nog moeten komen. Zo komen verschillende lagen van de familie naar voren: de tedere verliefdheden, de harde en onverschillige ontrouw, de ontmaskering van een huwelijk en een ontroerend nieuw begin. Al deze momenten volgen elkaar op in een dynamisch spel van emoties en relaties.

Ik speel de rol van Joost, een karakter wiens verhaal zich voornamelijk in het verleden afspeelt. Samen met mijn tegenspeler Maylon, die het karakter Marina speelt, verken ik de complexe en veranderende dynamiek van onze relatie. Je ziet hoe onze band in de loop van het verhaal steeds anders wordt, maar tegelijkertijd ook sterker. De chemie tussen onze personages draagt bij aan de spanning en de emoties die het verhaal voortstuwen. Het was een bijzondere ervaring om deze rol negen keer te spelen onder de regie van Boy Jonkergouw, die met zijn visie en begeleiding ervoor zorgde dat we telkens nieuwe lagen aan ons spel konden toevoegen.

Ratten is een humoristisch en tegelijkertijd wanhopig verhaal over een familie die zich vastklampt aan het leven, maar niet echt de geluksmomenten proeft die voor hen liggen. Het is een zoektocht naar betekenis in de hectiek van alledag, een verhaal over mensen die zich vastbijten in hun dagelijkse strijd zonder de waarde van de eenvoudige vreugde te begrijpen. De voorstelling neemt het publiek mee op een emotionele rit, waar scherpe humor en diepere, soms pijnlijke, momenten elkaar afwisselen. Het benadrukt de complexiteit van familierelaties, de onderdrukte verlangens en de niet altijd ideale manier waarop mensen omgaan met elkaar, hun verleden en hun toekomst.

De voorstelling is een bewerking van de NPO-serie BODEM, geregisseerd door Lieve en Sifra. Ze kozen ervoor om het verhaal met tieners in de hoofdrol te vertellen, wat beter aansloot bij het publiek van MBO-studenten. In deze versie worstelt Cat (gespeeld door Juul) niet met drugsgebruik door het verlies van haar broer, maar door een instabiele thuissituatie. Haar ouders zijn voortdurend in conflict, haar zusje heeft autisme, en haar moeder kampt met paniekaanvallen. Cat probeert te ontsnappen door uit te gaan en drugs te gebruiken.

Tijdens een feestje ontmoet ze Ben (gespeeld door mij), maar hoewel hij meer wil, schrikt Cat van de mogelijkheid van een echte relatie. Wanneer Ben uit haar leven verdwijnt, vlucht ze opnieuw in drugs, wat leidt tot een overdosis. Thuis escaleert de situatie tussen haar ouders, wat resulteert in fysiek geweld. Terwijl haar vader weglopen wil, ontdekt de familie Cat bewusteloos buiten.

Dit incident brengt de ouders dichter bij elkaar en het gezin verandert. Aan het eind is er een sprongetje in de tijd, waarin we zien dat Cat hersteld is en Ben bij haar is gebleven. De voorstelling eindigt met een monoloog van Cat, die hoopvol zegt dat het beter gaat, maar dat er nog werk te doen is. Het licht dooft langzaam uit, wat een gevoel van vooruitgang suggereert.

IFIGENEIA is een theaterstuk gebaseerd op de beroemde Griekse tragedie Ifigeneia. In dit stuk speel ik de rol van Achilles, een jonge krijger die vastbesloten is zijn waarde te bewijzen aan de koning en koningin van Griekenland. Het verhaal draait echter vooral om de tragische offering van Ifigeneia, de dochter van koning Agamemnon, die geofferd moet worden om de vloek die de Grieken treft te doorbreken en hun oorlogszuchtige tocht naar Troje mogelijk te maken.

Hoewel Achilles in het stuk wel een rol speelt, ligt de nadruk op de persoonlijke strijd van koning Agamemnon, die gedwongen wordt zijn eigen dochter te offeren, en de lijdensweg van zijn vrouw, koningin Clytaemnestra, die haar dochter moet verliezen. Terwijl ik als Achilles mijn uiterste best doe om de koning en koningin te overtuigen om Ifigeneia te sparen, blijkt al snel dat de situatie veel groter is dan mijn invloed. Het stuk toont de pijn, het verlies en de moeilijke keuzes van de koninklijke familie, terwijl ik als Achilles een bijrol vervul in de context van de grotere tragedie die zich ontvouwt.

We hebben deze voorstelling twee keer mogen spelen, onder de regie van Rowdy Pelgrim. Het stuk duurde ongeveer een uur, en hoewel mijn rol relatief klein was, voelde ik de kracht van het verhaal in iedere scène. Het stuk ging diep in op de innerlijke worstelingen van de koning en koningin, hun onvermijdelijke keuzes en het immense lijden dat de offering van hun dochter met zich meebracht.

Gasolina is een absurdistische bewegingstheatervoorstelling die ik twee keer heb gespeeld onder regie van Jorg van den Kieboom en Anna. Het verhaal speelt zich af op een leeg, fel verlicht tankstation langs de snelweg. Een groep nachtbrakers komt er samen voor een illegale rave, maar de muziek blijft uit. In die onverwachte stilte zie je hoe ieder personage zijn kwetsbaarheid probeert te verbergen achter stoere praat en grote gebaren.

De voorstelling gebruikt vooral fysieke spelvormen: strakke bewegingen, korte stiltes en slechts een paar zinnen tekst. Zo wordt duidelijk hoe snel de schijn van zelfvertrouwen afbrokkelt zodra de verwachtingen niet worden ingelost.

In Gasolina wordt dit thema op verschillende manieren zichtbaar, bijvoorbeeld in mijn rol als Johnny. Op een gegeven moment moet ik een blikje Monster openen, maar dat lukt niet. Ik ben genoodzaakt een meisje, op wie ik een crush heb, te vragen om het voor mij te doen. Dit moment maakt mijn ego compleet stuk. In plaats van de kwetsbaarheid van dat moment toe te geven, stop ik het weg achter stoere gebaren en overdreven bewegingen, maar dat maakt het alleen maar duidelijker. Zo zie je als kijker hoe snel de façade van stoerdoenerij afbrokkelt zodra de muziek begint, en iedereen ineens met zichzelf wordt geconfronteerd.

In september 2024 heb ik als model gewerkt aan een reclamecampagne voor het grote bedrijf META.

The Nightmare is een theatervoorstelling die ik zelf heb geschreven en geregisseerd. Het stuk verbeeldt hoe een nachtmerrie eruit kan zien, met behulp van scherpe overgangen en bizarre, soms angstaanjagende scènes. De voorstelling draait om onzekerheden en de strijd om deze onder ogen te zien. Door de nachtmerrie-achtige vorm wordt de chaos en intensiteit van die innerlijke worsteling op een krachtige manier overgebracht.

Een rooskleurig bestaan is een musical van Me On Stage, geregisseerd door Danaë Claes. In deze musical speel ik de rol van Mike Master.

Het verhaal draait om Roos, een meisje dat op haar vorige school zwaar werd gepest. Om opnieuw te beginnen, besluit ze van school te wisselen. Haar beste vriendin Merel zit op deze nieuwe school, maar om niet herkend te worden, verandert Roos haar naam in Rosalie en past ze haar uiterlijk volledig aan.

Op haar nieuwe school komt de beroemde Mike Master langs op zoek naar de hoofdrolspeler voor zijn nieuwe film. Hij organiseert een grote competitie waarbij de winnaar niet alleen een rol in de film krijgt, maar ook een prijsbedrag van 10.000 euro. Terwijl de spanning oploopt tijdens de wedstrijd, wordt langzaam duidelijk dat Roos niet is wie ze zegt te zijn. Dit leidt tot een onthulling die voor veel drama en een spannende ontknoping zorgt.

Behind The Curtains is een korte film geregisseerd door Anouk Sluijter, waarin ik de rol van Oliver speel, een narcist. De film is een mockumentary die op humoristische wijze een absurde situatie schetst: een vriendengroep valt uit elkaar door een gestolen wc-rol. Net voordat iemand de wc wilde gebruiken, blijkt de rol verdwenen, wat leidt tot een explosie van drama en onderlinge beschuldigingen. Terwijl iedereen probeert te achterhalen wie de dader is, raken de spanningen hoog op en ontrafelt de groep zichzelf in een komische chaos van wantrouwen en ego’s.

JENGA is een korte film die ik zelf heb geschreven en geregisseerd. Samen met een groep acteurs hebben we in een half jaar aan dit project gewerkt, van concept tot uitvoering. De film is een intense thriller die draait om een ontgroening binnen een studentenvereniging die volledig uit de hand loopt. Wat begint als een traditioneel ritueel, ontaardt al snel in een gruwelijke en angstaanjagende situatie.

Op het einde gaan ze allebei dood is een voorstelling gebasseerd op het boek ‘They Both Die At The End’. De voorstelling is geregisseerd door Jolien de Haas. Het verhaal speelt zich af in een wereld waar mensen 24 uur van tevoren te horen krijgen dat ze zullen sterven. Het verhaal volgt twee tieners, Mateo Torrez (gespeeld door Bert Lijten) en Rufus Emeterio (gespeeld door mij), die op hun sterfdag via een app genaamd “Last Friend” met elkaar in contact komen.

Ondanks hun verschillen ontwikkelen ze een hechte band terwijl ze samen hun laatste dag doorbrengen. Ze proberen het meeste uit hun beperkte tijd te halen door risico’s te nemen, persoonlijke angsten te overwinnen en intens te genieten van het leven.

De voorstelling verkent thema’s als sterfelijkheid, vriendschap, liefde en het belang van in het moment leven.
Zoals de titel al suggereert, loopt het verhaal tragisch af, maar het benadrukt ook de kracht van verbinding en de waarde van elke dag.

KIJK is een abstract theaterstuk, geschreven en geregisseerd door Nina Gerdes. Het stuk onderzoekt de universele behoefte om gezien te worden en het gevoel van onzichtbaarheid dat velen ervaren. Iedereen in het stuk probeert op zijn eigen manier de aandacht naar zich toe te trekken, maar zodra iemand daadwerkelijk in de schijnwerpers staat, ontstaat er verwarring en onzekerheid. Het theaterstuk legt op een intrigerende en visueel prikkelende manier de worsteling bloot tussen verlangen naar erkenning en de angst om echt gezien te worden.

Rozen is een korte film geschreven en geregisseerd door Willem Scheij, waarin ik de rol van Mike speel. Het verhaal gaat over de volwassen Mike die terugkeert naar de plek waar hij de grootste fout van zijn leven heeft gemaakt.

De film begint met de oudere Mike die een bar binnenloopt met een bos rozen in zijn hand. Daarna begint de tijd terug te draaien en zien we die belangrijke avond opnieuw. De oudere Mike verandert weer in zijn jongere zelf, en zo wordt duidelijk waarom deze plek zo belangrijk is voor hem. De film laat op een aangrijpende manier zien wat er is gebeurd en hoe deze herinneringen hem blijven achtervolgen.

De nee alsof ik het zo gemakkelijk heb show (geregisseerd door John van der Sanden) is een theaterproductie waarin kandidaten strijden om een prijs door hun moeilijkste ervaringen te delen (ik speelde een van de kandidaten genaamd Claes Verhoven een zwaar autistische man). De show, geregisseerd door een creatief productieteam, is opgebouwd uit backstagebeelden en beelden van de show zelf, met behulp van lichtwisselingen om de overgangen aan te geven.

De kandidaten, waaronder een jongetje zonder armen, een doof persoon, en iemand met agressieproblemen, auditeren voor de jury om deel te nemen aan de show. De presentatie wordt gedaan door een doorgesnoven presentator en zijn assistente. De opwarmer (gespeeld door mij) betrok het publiek op een interactieve manier door middel van bordjes omhoog te houden met: ‘Applaus, Ahhhhhwww en Tromgeroffel’ erop. Tijdens de show worden de kandidaten gevraagd om hun uitdagingen uit te drukken door middel van dans en andere creatieve vormen.

Uiteindelijk stemmen het publiek en de jury om te bepalen wie de winnaar is. De show eindigt met een verrassende ontknoping, vol emotie en onverwachte wendingen, waarbij de betekenis van succes en liefde centraal staat.

Er was een iets is een theaterstuk geregisseerd door Natasja D’armagnac. Het stuk is een hedendaagse vertaling van alle sprookjes. We stappen een sprookjes wereld in waar elk karakter woke is en dat de dwergen van sneeuwitje kabouters genoemd willen worden. Ik speel de Prins van assepoester en we krijgen te maken met docter martins en de tablet of terror van ex on the beach.

Kleine Prins is een theatervoorstelling gebasseerd op het kinderboek ‘le petit prins’ en ik speelde de rol van de Piloot.